Er komt een moment waarop zorgen meer wordt dan een taak. Niet alleen iets wat je doet, maar iets wat je draagt. In mijn werk als verpleegkundige zie ik dat zorgen begint bij aandacht — de bereidheid om werkelijk aanwezig te zijn. Zorgen voor elkaar is geen vanzelfsprekendheid, maar een keuze die telkens opnieuw gemaakt wordt. Wat je hier vindt, zijn geen antwoorden — maar sporen van wat het betekent om er te zijn.